şimdi, diyelim tv seyrediyoruz. seyrettiğimiz şeyse bir film olsun. oyuncu üzgün ve sık sık ağlayan bir tipi canlandırıyor. eğer filmle özdeşleşirsek bir anda biz de gayet üzgün bir hale gelebilir ve ağlayabiliriz. şöyle bir şey de olabilir ama. kendimizi filmin dışına alıp izleyici olduğumuzun farkına varır ve filmdeki oyuncunun ne kadar da hoş üzgün rolü yaptığını, ne kadar da gerçekçi bir şekilde ağladığını takdir edebiliriz. "çok gerçekçi, rolünü harika bir şekilde yerine getiriyor" diye bir cümle kurabiliriz. bunu söylerken kendimizi takdir ve keyif dolu hissedebiliriz.

ne dersiniz?

acaba hayatta da duygularımızla, rollerimizle fazlaca mı özdeşleşiyoruz. onların içinde kaybolup gidiyor muyuz? tıpkı üzgün rolü yapan oyuncuyu uzaktan izlediğimiz gibi kendimizi de uzaktan izleyebilir miyiz?

acaba bu şekilde üzgün halimizden bile keyif alabilir miyiz?

hangi rol olursa olsun, rolümüzü harika şekilde yerine getirirken, kendimizi takdir ve keyif dolu hissedebilir miyiz?

ne dersiniz?