bu aralar parayla ilgili serbest bırakmalar yapıyorum. bilinçaltıma girip parayla ilgili ne var ne yoksa kağıda döküyorum ve sonra sonsuzluğa bırakıyorum içimden çıkanların tamamını. aman allahım ne korkular, ne acizlikler, ne çaresizlikler, ve daha neler neler.

içim korku doluymuş. içimdeki çocuk korkuyormuş.

"ya pararsız kalırsa"

"ya anne ve babası ondan ilgisini çekerse"

"ya şimdiye kadar alıştığı güvenlik çemberinden çıkarsa"

vallaha ben korktum içimden çıkanlardan.

ve şunu diyorum: farkına varıp bunları çıkartmazsan içinden, içinin kirlerini yıkamazsan sevgiyle, onlar ordan kaybolmuyorlar. öylece duruyorlar orda ve kendi doğalarına uygun olaylar, durumlar yaratıyorlar.

"para=güven" diyor bilinçaltım. yani "paran varsa güvendesin". bu mümkün değil. içini ancak sevgi doldurduğunda kendini güvende hissedebilirsin. kamyonla paran da olsa, bu sefer de bu güvensizlik hissi "ya param biterse" diye kaygılanmaya başlayacak. güvenliği dışsal bir şeye atfettiğim sürece bu böyle gidecek. ta ki gücümü içimden aldığımı BİLene dek.

düşüncelerimi ve duygularımı içimde yaratıyorum. bunun için herhangi dışsal bir şeye ihtiyacım yok. ve içimde yarattığım duygularla karşımda harika bir hayat yaratılıyor. önce düşünce/duygu sonra gerçeklik.