bu fotoğrafı 1-2 sene önce bir gazetede görüp kesmiştim.

biraz önce google.com'da bir önceki yazıma koyacak fotoğraf ararken birden karşıma çıktı.

bana şükretmeyi hatırlattı.

şükretmek denen o sihirli şey duygudurumumuzda ve dolayısıyla hayatımızda ne büyük değişiklikler yapabilir.

bu fotoğraf aslında şunu diyor: mutlu olmak o an olan şeyden değil o an olan o şeye verdiğimiz tepkiden kaynaklanır.

şükredebileceğim(iz) neler var şu anda?

sağlıklı bir bedenim var.

sağlıklı bir zihnim var.

elim kolum tutuyor.

nefes alıp verebiliyorum.

hayatımı rahatça geçirebilecek maddi imkanlarım var.

annem, babam ve kardeşim var.

arkadaşlarım var.

yatacak bir yatağım var.

tad alabiliyorum, görebiliyorum, işitebiliyorum, koku alabiliyorum, rüzgarı, havanın serinliğini hissedebiliyorum.

kitaplarım var.

kendimi motive etme gücüm var ve bu gücü kullanarak kendimi motive ediyorum.

ve sanırım en önemlisi, ŞU ANDA VARIM.

BU HAYATI DENEYİMLİYORUM.

VARLIĞIMI HİSSEDİYORUM.

şükredecek ne çok şey var, değil mi?

ve şükrettiğinizde şunu anlıyorsunuz: işte mutluluk bu anda, huzur bu anda, burada!

bir şeye sahip olmama gerek olmadan da şu anda mutlu olabilirim.

elbette, arzularımı gerçekleştirmek de benim hakkım ve bunun için burdayız zaten ama biz işi daha da ileriye götürüyoruz.

sadece arzularımıza kavuştuğumuzda değil, arzularımıza sahip olmak için yürünmesi gereken yolda yürürken de mutluyuz, şükran doluyuz, huzurluyuz.

biz düşüncelerimizin, duygularımızın, arzularımızın en arkasındaki O ŞEY'iz.