dikkat, dikkat!!! utanıp sıkıldığınız, "insanlar duyarsa ne der" diye endişelenip durduğunuz o şey (düşünce, his, davranış ya da olay) başka insanlar için çok önemli olmayabilir. bu yüzden utanç duymak konusunda dikkatli olun. utanç duymaktan vazgeçmeye ne dersin?

kendimden örnek: çocukluğumda yaptığım ve yıllarca deli gibi utanç duyduğum birkaç şey vardı. her hatırladığımda yok olurdum adeta. bir gün ben bunları bir şekilde (bu kısmı uzun uzun anlatayım bi gün) anneme ve babama söyledim. ve onların tepkileri aynen şöyleydi: "Bu muydu?" yıllarca uğruna kendimi paramparça ettiğim şeyler fosss çıktı. kocaman bir fosssss. ah ego vah ego, sen bana neler ettin ego.

ve işte beni dumura uğratan o cümleler: (Tanrı Yanılgısı / Richard Dawkins 'in önsözünün ilk paragrafı)

Karım çocukluk yıllarında okulundan nefret eder ve bu sıkıntıdan kurtulmanın umuduyla yaşarmış. Yıllar sonra bir gün, artık yirmili yaşlarda bir yetişkin olan karım bu üzücü gerçeği ailesine açıklamaya karar verdiğinde bu itiraf karşısında şaşkınlığını gizleyemeyen annesi şöyle bir tepki vermiş: "Ama hayatım, bunu bize neden söylemedin?" Lalla'nın o gün bu soruya verdiği yanıt, kitabın önsözünde anlatacaklarımın başlığı olabilecek niteliktedir: "Söyleyebileceğimi bilmiyordum."