içsel eleştirel sesiniz size neler diyor?

mesela küfrediyor mu? bana ediyor.

hakaret ediyor mu? bana ediyor.

bana söylediği kelimelerden bazıları: orospu, yalancı, işe yaramaz... bunlar şu anda hatırladıklarım. aslında birkaç tane daha hatırladığım var ama buraya yazarsam blog kapanabilir :). ek olarak şu da var; yazmaktan utanıyorum. (bu hisse rağmen yine de o kelimeleri buraya yazabilir miydim?)

bunlar oraya ne zaman girdi?

içimden gelen bu eleştirel ses TAM OLARAK neyin nesi?

susmaz mı hiç?

acaba daha yumuşak bir iletişim içinde olabilir mi benimle?

onun hakaretleri karşısında kendimi değersiz hissetmemem mümkün mü, yani o dilediğince konuşacak ama benim hissiyatımda bir değişiklik olmayacak, bu mümkün mü?

şunu öğrendim ama; onla savaşmaktan vazgeçmek yumuşatıcı etki yapıyor. konuşuyor, konuşuyor, konuşuyor ve ben sadece onu izliyorum, gözlemliyorum :).

hangi düşünceye tutunmak beni daha iyi hissettiriyorsa ona tutunuyorum. elimden geldiğince içimde olumlu duygular uyandıran düşüncelere tutunuyorum, içsesimin olumsuz söylemlerine değil. onunla aynı fikirde olmaktan kaçınıyorum.