TUS sınavına girmeyeceğimi, psikoterapi ve insan potansiyeli ile ilgili eğitimleri almak istediğimi ilk açıkladığımda;

babamın tepkisi sert oldu (ama nedense bana çok komik geldi bu tepki, gülesim geldi :))

öfkelendi, bağırdı bir süre

ilginçtir ki hiç mi hiç etkilenmedim

herhangi bir duygudurum değişikliği olmadı bende

buna ben de şaştım açıkçası :)

annem daha temkinli yaklaştı

"umduğunu bulamazsan geri dönüşü var mı?" diye sordu

ben de gayet kendinden emin bir şekilde şöyle dedim

ummuyorum, yaratıyorum

böyle kendimden emin konuştuktan sonra

endişelendim biraz

"ya dediğim gibi olmazsa"

"ya anne-babamın dediğine gelirsem"

"ya boş işlerle uğraştığım doğruysa"

endişelenerek içsel enerjimi düşürmekten başka hiç bi şey yapmıyordum

kendimi her halimle, her seçimimde, her zaman sevmeye ve kabul etmeye devam etmek en hoş seçimdi

öyle yaptım

peki bugün ne oldu?

babam aradı

bioenerjiyle ilgilenen bir arkadaşının yanına gitmiş (arkadaş, 20 yıllık bir arkadaşmış. babam, arkadaşının bionerjiyle ilgilendiğini yeni öğrenmiştir bana kalırsa. bu arkadaş büyük ihtimalle başka alternatif sağlık yollarıyla da ilgileniyordur.)

ve bu arkadaş ender saraç'ın çok yakın dostuymuş

...

..

.

kısacası bir şeyler oluyor, bir şeyler değişiyor

güzel :)

çünkü ben değiştim, değişiyorum

annemin ve babamın hoşuma gitmeyen ilk tepkilerinin benim içsel enerjim tarafından yaratıldığının farkında olmak güzel

hayatının yüzde yüz sorumluluğunu almak güzel

kendini suçlamak ve sorumlu olmak arasındaki farkı bilmek güzel