O ANKİ her hissimi, her düşüncemi herkesle paylaşamıyorum

korkuyorum

zayıf görünmekten

acizlikten

zavallılıktan

ne yapacağımı bilememekten

yokluktan

yok olmaktan

güvensizlikten

...

bu konuda -kendin olmak konusunda- bugüne kendimi çok geliştirdim

hislerimi ifade edicem diye her içimden geçeni söylemeye başladım

her aklıma geleni

ve bu sefer de "eee bu ne alaka şimdi" şeklinde durumlar ortaya çıkmaya başladı :)

neyse bu küçük bir ayrıntıydı

gelelim harbi konumuza

bir arkadaş

bana

nasılsın, ne var ne yok diye sorduğunda

"sabahtan bu yana üzerimde bir mutsuzluk, donukluk var

ek olarak

annemle ilgili psikolojik bir çalışma yaptım biraz önce

o çalışmadan kalma bir miktar kızgınlık taşıyorum üzerimde

ek olarak da

cinsellikle ilgili kargacık burgacık

beni yoğun paniğe sokan düşünceler geliyor zihnime"

şeklinde bir açıklama mı yapmalıyım

yoksa

"iyilik güzellik senden naber?"

mi demeliyim

herşey herkesin yanında anlatılmaz mı?

insanın bir özel hayatı mı olmalı?

yoksa bu iki cümle de, hislerimi paylaşmaktan deli gibi korktuğum gerçeğini saklamak için kullandığım mantık perdeleri mi?

hı?