burda aslında an derken şunu anlayalım ki... zihnimize düşünceler geliyor ve de bu düşünceler onlara yüklediğimiz anlam sonucu bazı duygulara yol açıyorlar. genelde biz utanç, suçluluk, çaresizlik gibi duygulara yol açan düşüncelerden kaçarız. onları düşünmemeyi seçeriz. çünkü bize "kötü" duygular yaşatıyorlardır.bizi kötü hissettiriyorlardır yani. işte böyle duyguların yaşandığı anlardan kaçmaya çalışıyoruz... bilmişlerden biri şöle diyor: "mutluluğun sırrı çok basit. çünkü ortada sır yok. sadece görmek istemediklerimiz var".  böyle böyle söyledikten sonra şunu anladım ki asıl kendimize öğretmemiz gereken "anı yaşamak"...  ama burda bir duralım... bu aralar çokça türeyen kişisel gelişim furyası "anı yaşa" derken çoook farklı şeyleri kastetmeye başladılar...diyorlar ki:  "mutlu ol, üzülme, korkma, endişelenme" ve insanları iyice çıkmaza itiyorlar... duygularından kaçar hale getiriyorlar ve de sadece hayatta sürekli mutluluk gibi akıl almaz amaçları hedeflettiriyorlar.. boşa kürek çekmek... bugün "ertelenmiş üzüntü tepkisi" nden bahsedilmekte psikiyatride. anı yaşamaya geri dönersek tekrardan duygularımızı kabul edicez: utançsa utanç, suçluluksa suçluluk, üzüntüyse üzüntü haaaaaa işte ondan sonra sorucaz neden bu duyguları yaşıyorum diye..temelindeki düşünce ne diye... insan ne gizemli ya :)  bu ara bir kitap çıkacakmış  "duygusal beyin" pegasus yayınlarından... bakalım okumayı düşünüyorummmmm...insan ne gizemli, okudukça anlıyorum ki daha ne kadar öğrenebileceğimiz şey var... sonsuz bilgiiiiiiiii....