| bitmişliğin hüznünü yaşarken insan bir yandan da "yola devam" etmesi gerektiğini bilir... bilir bilir de o hüzün, o üzüntü ne zaman kendini terkedecektir pek kestiremez... işte bu duyguların yanında arada bir de hatırlatır kendine "yola devam", "yola devam" diye... sonra her zamanki alışkanlığından ötürü, bu dediğinin bir de ingilizcesini düşünür ve uygun bi karşılık bulmaya çalışır, bulur sonunda: "go"... baştan pek anlayamaz ama sonra birden yoğun bi duygu kaplar vücudunu baştan aşağı... anlar ki "yola devam" derken bile o yoğun sevgi unutulmayı hak etmediğini haykırıyordur: GO GO GO...
|
