sondan başa gideceğim bu sefer. belki yapozu sondan tamamlarım.

içimdeki en son kötü duygu;düşüncesiz,ince ayarsız,bencil insanları sevmediğim. bu normal belki ama onların yanındayken katil olmamak için zor tutuyorum kendimi. ve ne yazıkki çevrem bu insanlarla dolu. bu yüzden belki susmaya başladım. yazı yazmaktan bile uzaklaştım. insanlardan kopmamı hiç söylemiyorum. kendimi doğaya verdim. kitaplar filmler şarkılar insanlardan daha yakın.yıldızlarla konuşuyorum sessizce geceleri. güneş sarıyor bedenimi gündüz. yalnız değilim yani yine:)yalnızlığım bile arkadaş bana artık.

tam şu an sivrisineklerden ne kadar nefret ettiğimi fark ettim bi sivrisineği kovalarken. bazı insanları hatırlattı bi anda bana. kendi karınları için insanları emen bi hayvan,küçücük bi hayvan ama insana zarar veriyor.her neyse başkalarını ırakıp kendime döneceğim artık.

 yavaş yavaş büyüyor muyum ne?

her geçen gün çevremde olan biteni daha mantıklı anlamaya başladım. en azından ayrıntıları görebiliyor ve düşünebiliyorum. bu cümlenin de ucu diğerlerine dokunuyor da neyse:) aslında kısaca demek istediğim farklı olduğumu biliyorum ve her geçen gün daha iyi anlıyorum. hiç kimsenin kimseye değer vermediğini görerek,sevginin yerini çıkarın aldığı, insanların hayvanlaştığı i dünyada büyüyorum.

yine sen...
unuttum derken tam yine sen...
bir şarkı,bir hayal,bir anı
ve karşımdasın sen...

yüzümde bir tebessüm
elimden gelen bu sadece
bir melodi hatırlatır
o günleri,o hayalleri...

beraber kurduğumuz hayaller...
geçirdiğimiz günler...
seni seviyorum demenin
yalan olduğunu gösterdi belki de

ne hayallerim bitti
ne de anılar rahat veriyor şimdi
içimde anlamsız bir boşluk oldu
benim gidişim senin dur demeyişin...

ne yazık ki artık bir anısın sadece
böyle olsun istemezdim sevgilim
keşke şarkımız bitmeseydi hiç
dans etseydik hep bulutarın üstünde
ben yine de rüyalarımda dans edeceğim
seninle,hayalinle...

sevgisiz ama duygusal bir insanım.

keşke hayat daha kolay olsaydı...

kendimi seviyorum ama sadece KENDİMİ..

pişmanlıklarım yok belki ama çok fazla hatam var...

insan ilişkilerinde yılıln en başarısız insanıyım sanırsam.ikili ilişkilere hiç gelemiyorum...

herşeye rağmen hayat devam ediyor...

Şiddete neden başvurulur…

Acizliğimizden şiddete baş  vuruyoruz. Karşımızdakini bastırmak, susturmak için. Çünkü konuşmayı bilmiyoruz! Belki de konuşacak kadar karşımızdakini değerli bulmuyoruz. Değerli bulmadığımız bir insanı nasıl kendimize yakıştırıp hayatımızda eşimiz olarak varlığını sürdürmesine izin veriyoruz? Yoksa kendimizi de mi değerli bulmuyoruz…

Tüm dayak yiyenler “kendimi aciz hissettim, aşağılandım” der. Oysa asıl, döven kişidir aciz olan. Döven erkektir(!). O anda insanın canı bile acımaz. İnsan kendi dışına çıkar ve ezilişini, yok oluşunu seyreder. Sanki o değildir canı acıtılan. Zaman uzar, bitmek bilmez. Vuranın darbelerinden anlamaya çalışır bitme anını.

Darbeler, ilk başta daha hafiftir. Birkaç tokattan sonra dövmenin tadına varır ve daha kuvvetli, daha can atıcı darbeler indirmeye başlar döven erkek. Onun için en zevkli anlardır bu an. Çünkü, kendi gücünün farkındadır ve onun esiridir…

Yorulduğundan mı yoksa yaptığının farkına vardığından mı bilinmez, darbeler hafiflemeye başlar. Sesini iyice yükseltir, sözleriyle dövmeye devam eder. Vurmayı bitirdiğinde ise suçu dayak yiyene , kadına atma faslı gelir: “Sen beni buna zorladın, sen ancak dayaktan anlıyorsun!” kadın ancak dayak bittikten sonra ağlamaya başlar. Çünkü, dönmüştür bedenine. Dayak yerken kaçmadığı gibi ağlarken de kaçmaz… Ayaklarını karnına çekerek cenin pozisyonunu alır, sanki hala annesinin karnındaymış gibi; çeker kendini kendine… Kendi elleriyle sarmalar bedenini, her saniye, içindeki yalnızlığı büyüterek ağlar… Bedeninin hissettiği acıdan değildir bu gözyaşları. Dayak yemeye alışık olduğundan, çoktan bedenini gözden çıkarmıştır.

Kadın, yanılgılarının pişmanlığını yaşarken; “erkek”imiz, kapıyı vurup çıkar; çünkü bakamaz yaptığı rezilliğe. Utanır,  kaçar oradan ve kaçarken de haklı olduğunu ispatlamak için “Hak ettin bunu!” diye bağırarak, sorumluluğu zavallı kadına yükler gider.

Bedeninin ve ruhunun acısı yüklenir kadının tüm yüreğine… Kapı tekrar açılana kadar yerden kalkmaz kadın, çözemez bedenini, sadece ağlar… Kahreder; kendine, dünyaya, insanlara ve onu sevdiğine. Kapı açılır ve kendisine yaklaşan ayak seslerini dinler. Erkek, sanki az önce bu hareketleri kendisi yapan değilmiş gibi gelip sarılır yerdeki sinmiş bedene. Dünyanın en akıl almaz anıdır bu an. Gözyaşı ve özür sözleri… Kadın ise iğrenir vücuduna damlayan gözyaşlarından,  kendisine dokunan ellerden. Söylenenleri duymaz bile iğrenme hissinden. İlk kez kaçmak ister. Banyoya kapatır kendini. Suyun altına girer ve vücuduna  değen su damlacıklarından arınmak ister yüreğindeki yükten… İçinde bulunduğu hali, değiştiremediği ve gecelerce lanetler okuduğu  durumdan bir rüyadan uyanır gibi uyanmak ister ama… Erkekse kapının önünde özür diler durmadan. İşte o zaman bağıra bağıra ağlar kadın, onun sesini duymamak için, çığlıklar içinde ağlar… Yüreğinin acısını kusarmışçasına...

BİR KADINI AĞLATMAK

Bir kadını ağlatmak çok zor değildir aslında. Kadınlar her şeye
ağlayabilir; bir filme, bir şarkıya, bir yazıya... En az erkekler
kadar yani! Ama bir kadını yürekten ağlatmak zordur. Eğer bir kadın
yürekten ağlıyorsa, ağlatan onun yüreğine ulaşmış demektir. Ama o yüreğin
değerini bilememiş olacak ki ağlatan, gözünü bile kırpmadan teker teker
batırır iğnelerini yüreğe!

Işte o zaman koca bir yumruk gelir oturur boğazına kadının.
Yutkunamaz, nefes alamaz; çünkü o koca yumruk canını çok acıtır. Gözleri
buğulanır kadının sonra. Ağlamayacağım, der içinden. Ama engel olamaz işte.

Çünkü yüreğine ulaşmıştır birileri ve iğneler saplamaktadır.. Bu acıya ne
kadar karşı koyabilir ki bir kadın. İnce ince süzülür yaşlar gözünden;
önce birkaç damla, sonra bir yağmur seli... Ve kadın ağlar; hem de çok!

Sanmayın ki gidene ağlar kadın! Gidenin giderken koparttığı yerdir onu
ağlatan, orada bıraktığı yaradır. O yaranın hiç kapanmayacağını, kapansa
bile izinin kalacağını bilir kadın; o yüzden ağlar. Ama bilir misiniz,
ağlamak kadınları olgunlaştırır. Her damla, daha çok kadın yapar
kadınları. Her damla bir derstir çünkü. Bazen kadınlar ağladığında çoğu
insan, ağlama niye ağlıyorsun ki, değmez onun için derler.
Bilmediklerindendir böyle demeleri. Çünkü yürekleri acıyan
kadınlar ağlamazlarsa, ölürler. İçlerindeki zehirdir onları öldüren!

Ağlayarak o zehirden kurtulur kadınlar, o irini temizlerler yaralarındaki!
Çünkü bilirler, o irin temizlenmezse iltihaba dönüşür yaraları.
Dönüşmemesi lazımdır oysa. O yüzden de bolca ağlarlar. Zaman geçer sonra.
Kadınlar kendilerine sarılmayı öğrenirler. Umarım öğrenirler, yoksa ruhlar
sapkın yollara çarpar kendini. Sapan ruhların doğru yolu bulması da yeni
acılar demektir. Bunu bilir kadınlar, o yüzden eninde sonunda öğrenirler
kendilerine sarılmayı...

Çok ağlayan kadınlar, bir çok şeyden vazgeçen kadınlardır aslında. Her
damla olgunlaştırır kadınları evet ama olgunlaştıkça o safça
inandıkları aşk gerçeği onların gözünde küçülür.. Küçüldükçe değerini
yitirir ve işte o zaman kendilerine sarılıp, yeni bir kadın yaratırlar
kendilerinden. Güçlü, yenilmez, mağrur ve aşka inanmayan...

İnsanlar soruyorlar çoğu zaman neden bu kadar çok bekar kadın var diye;
hepsi kariyer derdinde olan. Çünkü inançlarını yitirdi o kadınlar.
Zamanında yüreklerine o kadar çok iğne saplandı ki, o kadar çok ağladılar
ki! Artık kendilerinden başka bir doğru olmadığına
inanıyorlar, o yüzden kendilerine sarılıyorlar. Çünkü biliyorlar ki
sarıldıkları adamlar onları hak etmedi; hem de hiçbir zaman! Hep bir
çıkarları oldu sarıldıkları adamların. E o zaman niye sarılsınlar ki!

Niye sarılalım ki!
Etrafınızda yürekten ağlayan bir kadın varsa bilin ki olgunlaşıyordur.
Bilin ki, gerçekleri kabul etmeye başlamıştır. Bilin ki, artık aşkın
olmadığına inanmıştır. Bilin ki, sarılacak tek bir doğrusu kalmıştır.
O da kim, ne diye sormayın artık. Çok ağlayan kadınlar, eninde sonunda
kendilerine sarılırlar çünkü!

BEYOĞLU'NDAN DOLMABAHÇE'YE TAŞINAN BİR ARALIK AKŞAMI

Sus pus olmuş, puslu bir İstanbul'muydu yüzün, yoksa
çok bildik hüzünler mi taşınmıştı yüzüne
Dolmabahçe da çay tadında....
Divit ucuyla yazılmış bir aşkın sureti vardı avuçlarında,
tarih bir başka iklimin kıvamını gösteriyordu.
Ben rehnedilmiş yelkovan gibi... hani akrep'i seven ama
yüreği takvim yokuşlarında...

Sinemada elinin elimde terleyişinin bir anlamı olmalı,
sesinin sesimde yankılanmasının... sanki perdedekine
üzülmüş ya da sevinmişsin de tesadüfen akmış yüzün
içime... Yalan! Sen perdeye bakıyorsun, fikrin benim
seyir defterimde.. ve ben amerikanca bir filmi kürtçe
seyrediyorum...

Kadın Beyoğlu'nun bir kış akşamında,
üstündeki deri montun sahibine küs, soğukluğundan
muzdarip yürüyordu... Adam da... Yürümek hiçbir şeyi
çözmüyordu, bazı Aralık akşamlarında... Parmağında
yaralı bir öyküyü taşıyordu adam... Kadının yüzünde
bir hüzün... Hüzünlü aralık akşamında bir yüzük...
Yüzüğün yüzünde dünya güzeli bir kadının kehaneti...
... Soğuğun ve karanlığın vehameti!

Hayatı, bir başkasının pantolonu gibi, küçültülmüş,
daraltılmış... İlk sahibinin o pantalonla yaşadığı şeyler,
yani pantalonu pantalon yapan anılar, bazı ilkbahar
bereleri yüzünden yapılan yamalar, ter tüketen
yazlar... Hepsi daraltılmış... Yaşananlara bir beden
büyük geliyor artık hayat!

Bir aşkı paylaşmak için çok geç, bir paylaşıma aşık
olmak içinse erken... Beni sevda yerimden vurdu yine
zaman... Şimdi sana söylenecek tek cümle:

BENDE SANA YETECEK KADAR BEN KALMADI...

yine geçti günler haftalar aylar

dönüp dolaşıp yine burdayım

yaptığım birşey yok ama düşündüğüm çok şey var

planlar planlar planlar

ve hayaller...

tek başıma yeniden hayallerim var

iyi mi kötü mü bilmiyorum ama var işte

tuhaf bi mutluluk kokusu alıyorum ruhumda yada birşeyler yapabilmek için bedenimin o tatlı çırpınışları sadece gördüğüm

işe yaramak birşeyler yapmak ve var olmak

işte tüm mesele bu

olmak yada olmamak!

çok şey birikti içimde

kelimeler dilimin ucunda ama cesaretim yok,yüzüm yok...

karmakarışık duygular var yüreğimde

gurur,özlem,kırılganlık,üzüntü,caresizlik ama en çok sevgi...

ne olduğunu yazmıcam yazamam da sadece olması gerekeni yapmaya çalışıyorum istesem de istemesem de...

geçecek herşey gibi...

çözülecek tüm karmaşıklıklar...

akan göz yaşlarımla sadece sabır dileniyorum...

DOKUNMAYIN BANA

Bana geçmişini anlat dediklerinde beynimin sağ lobuyla sol lobu arasında kalan o ince çizginin “anlatma” diyen direnişiyle karşılaşıyorum.Konu bir de “geçmiş aşk” olduğundaysa söylenecek tüm sözcükler cümle olmamak için birbirinden kaçıyor.Dile getiremiyorum; dillendiremiyorum. “Neden ayrıldınız?” sorusunun cevabı nasıl da zordur. “Yürümedi ayrıldık” inandırıcı oldu mu? Artık hayatın hangi boyutunda olduğumu algılayamaz oldum. Ben mi kendimi anlatamıyorum yoksa anlamak mı istemiyorlar çözemedim gitti.Dokunmayın bana diye bağırmaya başladığıma göre durum fenaya doğru gidiyor.Son zamanlarda yüreğimde uysal adımlarla yürüyen bir adam var.Anlamaya çalıştıkça anlayamadığım bir adam…Elimde bana onu anlatan sahici ve etkili bir kılavuz kitabi olsa; ben nerede ne yapmam gerektiğini böylece kestire bilsem.İlişki yaşamayı unutmuş olabilirmiyim diye geziniyorum dostlarım arasında! “İlişki yaşamayı unutmuş olabilirmiyim”

 Her aşk bir sonraki aşkın devamı mı  yoksa her yürek atışı bir öncekinin katili mi anlayamadım...Ben yaklaştıkça uzaklaşan; ben uzaklaştıkça yaklaşan duyguların hükmü nezamana kadar sürer? Ben bu satırları yazarken yüreğimde uysal adımlarla yürüyen adamla da vedalaştım…

Ve maalesef yarım kaldı yazı da aşk da…

Kılavuzda istemiyorum…

Sadece dokunmayın artık bana diyorum.

DOKUNMAYIN BANA…

evet hızla gelip geçti sınavlar ve şu dakikalarda dersi asıp tatile başlamış durumdayım. yeniden yazmaya başladım bir kere herşeyi bırakıp kafamın içinde gizlediğim düşünceleri ortaya çıkarmaya çalışarak. çok sıkılıp bunaldım. pes etmeyi düşündüm çoğu kez ama her zaman ki gibi savaşçı ruh ağır bastı. inat etti bırakmamak için. yorulsamda istemesemde savaştım. hoş bişi kazanmış değilim ama en azından bişiler için çabaladım bu hayattta. ve bir kez daha yaşadağımı hissettim:)

kafamda dolaşan bir kaç cümle var onları toparlayıp güzel bi yazı yazmak istiyorum aslında:)

ama tatil yeni başladı.henüz yorgunluğumu atmaya fırsatım bile olmadı. önce şöyle bi güzel gezip tozucam arkadaşlarımla,sevgilimle:) sonra oturup düşünücem arasıra belirip beni hayattan soğutan nedenleri. durduk yere canımı sıkan,bunaltan herşeyi düşüncem ve çözüm arayacam. hayat bu olur tabi arada üzülebileceğim sıkılacağım şeyler ama bi terslik var bi yerde istemediğim şeyler oluyor hayatımda ama sınav dönemine geldi diye düşünmek istememiştim artık bu tatilde çok çok vaktim var .hayırlısı bakalım :)

zaman hızla ilerliyor.

şuan bile saniyeler akıp gitmekte avucumdan.

yetişememekten korkuyorum zamana,durup dinlenmek isterken ruhum.

uyumak istiyorum günlerce.rüyalarıma dalıp gitmek.

mutlu muyum bilmiyorum aslında? ama mutsuz değilim.

kendime bi söz vermiştim mutsuz olmamak için ve mutsuz değilim de.

artık mutlu olmak içinde çabalamıyorum:)olursa kendiliğinden olsun diyorum(en doğrusuda bu olsa gerek zaten)

sınavlar yaklaşıyor hızla.zaman akıp gidiyor x2hızla:)

deliksiz uyuyacağım günleri bekliyorum sabırla:)

sevgiyi öğreniyorum zamanla;)

deniz kenarındayım.

Bir kayanın üstüne oturmuş ucsuz bucaksız denizi seyrediyorum.

o şarkıyı dinliyorum. hani dün gece karanlıkta yalnızlığımla tekrar tekrar dinlediğim şarkıyı.

ama bu sefer daha farklıydı duygularım. kış güneşinin altında uçsuz bucaksız denizi seyrederken dinliyorum ve bu anı seninle paylaşmak istiyorum.

müziğin etkisiyle ucsuz bucaksız denizle küçük dünyamda kayboluyorum. doğanın muhteşemliğini düşünürken karşıma dikiliyor hayalin. seni onla aldatmış gibi utanıyorum. gülümsüyorum beni affedesin diye...

güneşin sıcaklığıyla aydınlanıyor yüzüm.

denizin mavisinde kaybolmak istiyor ruhum.

hafif bir rüzgarla oynaşıyor deniz.

bir kez daha yaşama sevinciyle doluyorum,ertesi günde bu anı yaşamak için daha sıkı sarılıyorum hayata,kendime...

bir an için uzaklaşıyorsun benden. ya da ben gidiyorum. beni benle bırakıyorsun. tamda yalnız kalmak istediğim anda. ama içimdesin yine de nereye gitsem ne yapsam da benlesin.

gözümü kapatıp hayal kuruyorum yüzümü güneşe çevirip ısınırken. hissedebiliyor musun güneşin sıcaklığını?

Tam bu anda şarkı değişiyor...

evet evet evet diye bağırıyor kalbim

işte bu melodiler gibi yaşamalıyım diyorum...

hayalime uyan bir ezgi ile...:)

kalkıp dans etmek geliyor içimden.

aslında ediyorumda gözlerimi kapattğımda.

güneşin ışınlarından başka birşey göremediğim bi yerde gülücükler dağıtarak dans ediyorum.

sanki saatlerce dans etmiş ama hiç yorulmamış gibiyim.

deniz kokusunu içime çekiyorum...

dans ediyorum

dans ediyorum

dans ediyorum...

hayat şimdi daha bi güzel...

yeniden hayal kuruyorum ama bu sefer daha güçlüyüm ve daha emin adımlarla yürüyorum. küçük kızdan her geçen gün biraz daha uzaklaşsamda korkmuyorum artık!

evet gidiyorum ikinci evime.

huzur bulduğum nadide yerlerden biri olan antalyama.

perşembe akşamı binecem otobüse ve gidecem. çoğu şeyi ankarada bırakıp hem de.(her zamanki gibi)

kısa bir tatil olacak belki benim için. hava değişikliği. iyi gelir diyemicem çünkü zaten bu aralar gayet iyiyim. iyinin ötesi varsa o modda dönebilirim sadece:)her neyse ''sokakta koltukta iletişim'' adlı konferansı dinlemeye gidiyorum yazmış olmak için yazdığım yazıyı sonlandırırken.

antalyada bol bol yazarım inşallah:)

Öğrendim ki...
Kimseyi sizi sevmeye zorlayamazsınız.
Kendinizi sevilecek insan yapabilirsiniz,
Gerisini karşı tarafa bırakırsınız.
Öğrendim ki...
Güveni geliştirmek yıllar alıyor,
Yıkmak bir dakika.
Öğrendim ki...
Hayatında nelere sahip olduğun değil
Kiminle olduğun önemli.
Öğrendim ki...
Sevimlilik yaparak 15 dakika kazanmak mümkün
Ama sonrası için bir şeyler bilmek gerek.
Öğrendim ki...
Kendini en iyilerle kıyaslamak değil
Kendi en iyinle kıyaslamak sonuç getirir.
Öğrendim ki...
İnsanların başına ne geldiği değil
O durumda ne yaptıkları önemli.
Öğrendim ki...
Ne kadar küçük dilimlersen dilimle
Her işin iki yüzü var.
Öğrendim ki...
Olmak istediğim insan olabilmem
Çok vakit alıyor.
Öğrendim ki...
Karşılık vermek
Düşünmekten çok daha basit.
Öğrendim ki...
Bütün sevdiklerinle iyi ayrılman gerek
Hangisi son görüşme olacak bilemiyorsun.
Öğrendim ki...
´Bittim´ dediğin andan itibaren
Pilinin bitmesine daha çok var.
Öğrendim ki...
Sen tepkilerini kontrol edemezsen
Tepkilerin hayatını kontrol eder.
Öğrendim ki...
Kahraman dediğimiz insanlar
Bir şey yapılması gerektiğinde
Yapılması gerekeni
Şartlar ne olursa olsun yapanlar.
Öğrendim ki...
Affetmeyi öğrenmek deneyerek oluyor.
Öğrendim ki...
Bazı insanlar sizi çok seviyor
Ama bunu nasıl göstereceğini bilemiyor.
Öğrendim ki...
Ne kadar ilgi ve ihtimam gösterseniz
Bazıları hiç karşılık vermiyor.
Öğrendim ki...
Para ucuz bir başarı.
Öğrendim ki...
En iyi arkadaşla sıkıcı an olmaz.
Öğrendim ki...
Düştüğün anda seni tekmeleyeceğini düşündüklerinden bazıları 
Kaldırmak için elini uzatır.
Öğrendim ki...
İki insan aynı şeye bakıp
Tamamen farklı şeyler görebilir.
Öğrendim ki...
Aşık olmanın ve aşkı yaşamanın çok çeşidi vardır.
Öğrendim ki...
Her şartta kendisiyle dürüst kalanlar
Daha uzun yol yürüyor.
Öğrendim ki...
Hiç tanımadığın insanlar,
iki saat içinde,
senin hayatını değiştirir. 
Öğrendim ki...
Anlatmak ve yazmak ruhu rahatlatır.
Öğrendim ki...
Duvarda asılı diplomalar
İnsanı insan yapmaya yetmez.

Öğrendim ki...
Aşk kelimesi ne kadar çok kullanılırsa, anlam yükü o kadar azalır.
Öğrendim ki...
Karşısındakini kırmamak ve inançlarını savunmak arasında çizginin
nereden geçtiğini bulmak zor.
Öğrendim ki...
Gerçek arkadaşlar arasına mesafe girmez.
Gerçek aşkların da!
Öğrendim ki...
Tecrübenin kaç yaşgünü partisi yaşadığınızla ilgisi yok,
Ne tür deneyimler yaşadığınızla var.
Öğrendim ki...
Aile hep insanın yanında olmuyor.
Akrabanız olmayan insanlardan ilgi, sevgi ve güven öğrenebiliyorsunuz.
Aile her zaman biyolojik değil.
Öğrendim ki...
Ne kadar yakın olursa olsunlar
En iyi arkadaşlar da ara sıra üzebilir.
Onları affetmek gerekir.
Öğrendim ki...
Bazen başkalarını affetmek yetmiyor.
Bazen insanın kendisini affedebilmesi gerekiyor.
Öğrendim ki...
Yüreğiniz ne kadar kan ağlarsa ağlasın
Dünya sizin için dönmesini durdurmuyor.
Öğrendim ki...
Şartlar ve olaylar,
Kim olduğumuzu etkilemiş olabilir.
Ama ne olduğumuzdan kendimiz sorumluyuz.
Öğrendim ki...
İki kişi münakaşa ediyorsa,
Bu birbirlerini sevmedikleri anlamına gelmez.
Etmemeleri de sevdikleri anlamına gelmez.
Öğrendim ki...
Her problem kendi içinde bir fırsat saklar.
Ve problem, fırsatın yanında cüce kalır.
Öğrendim ki...
Sevgiyi çabuk kaybediyorsun, pişmanlığın uzun yıllar sürüyor.