Yaşarken Öğreniyorum

Zaman Üzerine ...

Çocukluğumdan ya da aklımın ermeye başladığından beri düşünüyorum zaman kavramını.  İçindeyken dışında olunabilir mi mesela? Nasıl hiç durmadan, durduramadan ilerleyen bir kavram. Herşeyi kontrol etme isteği nasıl da başarısız oluyor konu zaman olunca.... Öyleyse onu iyi yönetmek doğru kullanmak önemli. Şimdi moda olan bir kavram " iyi vakit geçirmek". Gazeteler, dergiler hep bundan bahsediyor. " İyi vakit geçirmek için şu film harika", " şu cafede çok iyi vakit geçirebilirsiniz" ... Herkes işten ve mecburiyetlerden artan zamanlar için tek amaca kilitlenmiş durumda: "Keyifli ve iyi vakit geçirmek "

Bir kere bu " geçirmek " kelimesine takılıyorum. Neden geçsin ?  Geçmesin, mümkünse dursun. Ama esas rahatsız eden beni, neden dolu dolu geçmesin de keyifli ve iyi geçsin.

Bakıyorum da geçmişe aslında ne kadar lüzumsuz konuya, kişiye ne kadar çok zaman ayırmışım. Beraber olmayı istediğiniz arkadaşınız ya da çok istemeden evet dediğiniz mecburiyetlerin zorladığı bir buluşma aslında sizin çok kıymetli varlığınızdan eksilen birer hazine...Her bir dakika, belki nefes alınan her saniye çok kıymetli. İşte o kıymetin hak ettiği değeri vermek, mecburiyetleri sarsmadan zorunlu durumlar dışında var olan zamanımızda ruhumuzu beslemek...Geriye dönüşü yok bunun... Aslında amaca kilitlenmek, bilgiye, dünyada olana bitene duyarlılık... Hiç bitmeyen öğrenme açlığı... Bunun da bir tehlikesi yok değil tabii ki..Öğren, öğren nereye kadar... Hiç kimseyle paylaşmadan, tartışmadan, fikir çarptırmadan napacaksın onca bilgiyi... Ee o zaman sosyopat olmadan arkadaş olmaya, iyi vakit geçrimeden, dolu vakit geçirmeye....