godisnowhere

kalbimdeki o şey

sertsin bir defa

bir yandan da bana gül yapraklarını hatırlatıyorsun

katman katman açılan gül yaprakları

ve zerafet geliyor hemen ardından aklıma

gül yaprağının tenle teması

pudralı gibi sanki yüzeyi, rengi ise kesinlikle pembe

bu son cümleyi biraz hızlı yazdım

sanki renkte bir değişiklik olacakmış gibi

ve ben elbette pembeden başka rengi kabul edemem

renk pembe olmalı -evet ben de mükemmel olmalıyım

gül yaprakları kat kat açılıyor

fakat yaprakların neden sonu gelmiyor

tüm dikkatim birden parmak uçlarıma gidiyor

sadece gözlerimle ve düşüncelerimle değil

parmaklarımla da parmak uçlarıma odaklanıyorum

hemen üzerimdekileri çıkarıyorum

mont ve atkıyla sıcacığım ama capcanlı değilim

bazen güven hissi yerine insan kıpır kıpır güvensizliği tercih edebiliyor

daha değişik bir haz veriyor, güvensizliğin kollarına atılmak

gerçekten böyle mi acaba?

nerde kalmıştık diye soruyorum kendime, kalbimdeki o şeye

onu bir şekilde ifade etmeli, mantık çerçevesine oturtmalı ve içimden atmalıyım

kurtulmalıyım ondan bir şekilde

bugüne kadar her konuya öyle yaklaşmadım mı

gelişim kelimesi bile ben de bir aceleciliktir

biran önce arkamda bırakmalıyım

şükran konusu ise her zaman öyle hissedilmese de başlangıçta öyle bir amaçla başladı

hmmm

kendimize karşı dürüst oluyoruz tamam ama

bazen düşünmüyor değilim

şu anda bunu biliyorum ve bunu yapıyorum! bu kadar!

birazcık da kendimizi sevsek ya

tamam, peki

kalbimdeki gül yapraklarına geri dönüyorum

fakat artık onlar biraz önceki gibi çok yumuşak değiller

bir dakika, hala öyleler gibi

ne diyeceğimi bilemiyorum

gül yaprakları değiller ama ben onları öyle görmek istiyorum

çünkü ben gerçeklerle yüzleşmekten korkan ve mükemmeliyetçi bir kişiyim

ya da illaki de bir soruna sahip olmalıyım şeklinde yola çıkan

işsiz güçsüz bir boş işler müdürü

sol elimi hafifçe kaldırıyorum

sanki bir çocuğu korkutmaya çalışıyormuş gibiyim

bir anne gibi

içinden nasıl gelirse çocuklarına öyle davranan bir anne

dövülmenin nedeni çocuğun kendisidir

çünkü yanlış bir şey yapmıştır ve dövülmelidir

o haketmiştir

anneyi niçin kızdırıyordur ki

bir zaman sonra çocuk buradaki eşitsizliği farkeder

ve ben sana neden vuramıyorum anne de sen bana vurabiliyorsun dediğinde

al sen de vur şeklinde yanağını uzatmakta

fakat çocuk bunu gayet samimiyetsiz bulmakta ve aklına şunlar gelmektedir:

annem artık yaşlandı

ve içinde büyük ihtimalle yalnız kalma korkuları başladı

ve şimdi çocuklarını kendinden uzaklaştırmamak için de her türlü

cvık cıvık "sevgi" ilişisini sergilemeye hazır

çocuk bir yandan da bir an önce bu düşüncelerden ve hislerden

kurtulma peşindedir

çünkü artık bıkmıştır, bıkmıştır, bıkmıştır

ama bu dediklerini sakın annesi duymasın

kendisini yine suçlu hisseder

tam burada başka bir endişe araya giriyor

ama onu artık hatırlayamıyor

evet endişe bir cümleden, diğer bir cümleye geçiş sırasında

o aralıkta kayboluverdi

tabi bunda çocuğun "yazdıklarım ne kadar olmuş" şeklinde bir düşünce eşliğinde

sayfanın yukarısına çıkıp

bir gözatma eylemi de etkili

bu sırada uçtu gitti endişe

bu yazı da burda bitti o zaman