Günler günleri kovalarken...

 Yazmayı unutmadım. Aklımın bir köşesinde, ancak hayat öyle bir hal alıyor ki günler geçtikçe 24 saat yetmez oluyor desem yeridir. Dersen ki "bu kadar mı yoğunsun?" , hayır "yorgunum" sadece...Genel bir üşengeçlik hali. Bahardan mıdır?

 Harf be harf yazabilmek isterim ben de şu an beynimin yollarını kateden herşeyi ama robot gibi olmuşuz artık. "Olmuşuz" , çünkü etrafıma bakıp ilham , kıvılcım ya da sen her ne dersen ondan arıyorum ve bulamıyorum. Eskiden (bloglar hatta internet yokken) sayfaları nelerle doldururduk hatırlamıyorum...

 Galiba acaip bir bahara geçiş psikolojisi içerisindeyim ve herşey gibi bu da geçecek. Hatta dramatik bir cümleyle bu psikolojiyi abartarak satırlara son vereyim "amaaaan yaz , bahar , kış...artık her mevsim aynı gibi değil mi..?

04:01 - 19/4/2006 - Yorum Yap

Başlıksız Yorum

kıvılcım olsun, ilham olsun, güzel şeyler bunlar tabi. eksikliği hissedildiği anda aranması gereken şeyler. aramaya inanmak lazım. yalnız, insanın kıvılcıma da mukayyet olması lazım bu arada, mazallah adamın kıçını başını yakar sonra. muhafazası da zor meretin : )

Anonymous - 04:08 - 19/4/2006

---

Yalın Zabun

çok normaldir belki de diye düşünüp geçmek istiyor insan bu ruh halinden, hal-i hazırda benim de sahip olduğum türde bir ruh halidir kendileri. Kısaca "can sıkkınlığı" diye tanımlıyorum ben bunu fazla uzamasa da iyi olur diye de ekliyorum. Büyüdükçe hayallerin küçülüyor olması gibi bir düşünceden uzak tutmaya çalışıyorum kendimi; nitekim biliyorum düşününce içinden çıkılması zor bir hale geleceğini... Mevsimlere bağlıyorum, yağmura bağlıyorum, sıcağa bağlıyorum, sıradanlığa bağlıyorum ancak zaten bunlar yok muydu geçmişte biz mutlu olmayı becerebilirken? Neden şimdi heyecan vermiyor...? Geçer elbette, düşünmek gereksiz; beklemekteyim yine bir zaman bir yerde dondurmasını düşürmüş ağlayan bir çocuğun gözlerinden hayatı yakalayabilmeyi...

Anonymous - 02:35 - 25/5/2006

---