ZEYBEK ZAMANI

DURMUŞ ALİ EFE

Düşman askerleri iki tabur olmuş,

Yalkı dereden düşer Tire yoluna.

Amacı yok etmekti, acımasızca;

Öldürüp girecekti Türk’ün kanına.

 

Düşman askerinin yolu kesilmişti,

Çoktan Durmuş Ali Efe tarafından.

Efenin kızanları basar tetiğe,

Yağdırırlar kurşunları her yanından.

 

Eğrek harbidir bu çarpışmanın adı,

Kalmadı o gün düşmanda ağız tadı.

Çıkarcılar olmuştu sanki bir cadı;

Anarım ben efemi, bırakmam yadı.

 

Akar Yalkı dere suyu kıpkırmızı,

Acele haber gider Tire’ye, Aydın’a,

Adeta bir ok gibi, yıldırım hızı;

Halkın dilinde destan oldu bu sızı.

 

Yiğit efe tedbiri almıştı çoktan,

Altı köy halkını boşaltmıştı hepten.

Geçti karşıya İtalya bölgesine;

Sessizce iki karakol arasından.

 

Aklını kullanan çekmez zilleti,

Zarar varsa vardır o işin hilleti.

Vatana göz dikene vurduk silleti,

Esarete boyun eğmez Türk milleti.

 

Yedi eylülde efe yaptı bayramı,

Güzel oyun oynadı, içti ayranı.

Bir çok insan vardı, efenin hayranı;

Yağlı kurşun vurdu Türk’ü kayıranı.

 

Cesurdu, yiğitti Durmuş Ali Efe,

Gün geldi ayrıldı bizden, obasından

Cenazesi kaldırıldı Erbeyli’de,

Yiğit efeye bir tören düzenlendi;

İl Jandarma Alay Komutanlığı’ndan.

Memduh SOLMAZ