ZEYBEK ZAMANI

HALİMİZ PERİŞAN

Bizler dar gelirli, küçük memurlarız,

Bize verilen ücretlerle her daim avunduk.

Her krizde denge unsuru diye savunduk,

Sesimizi duyuramadık, halimiz perişan.

 

Bize esnaf ve zanaatkâr dediler,  

Yeri hep sabit olanlar vergi ödediler.

Ödedik vergimizi, hadi işinize dediler;

Sesimizi duyuramadık, halimiz perişan.

 

Kiminin elinde keseri, havyası, metresi

Biz işçilerin toz duman içinde kalır setresi,

İşsizlik hep artıyor, hayat bizi hep tartıyor;

Bağırdık, çağırdık ama sözümüz, ifademiz perişan.

 

Köylü, çiftçi milletin efendisi denildik,

Üretip sattık ama, enflasyona yenildik.

Biz hiçbir zaman sesimizi duyuramadık,

Biz çiftçilerin, köylülerin hali perişan.

 

Ara sıra bize misafir gelir yemekli,

Çoğumuz Bağkur, Sigorta’dan emekli.

Emeklimin en geç bir haftada biter parası,

Dul, yetim, biz emeklilerin hali perişan.

Memduh SOLMAZ