ZEYBEK ZAMANI

AKMESCİT

AKMESCİT

Buralara bazen yağmur yağar, bazen dolu,

Kin ayrılığın, aklı ise, mutluluk yolu,

Akmescit’liler; çalışkan kimsenin sağ kolu,

Üzüm’ü doğası ile meşhurdur, AKMESCİT.

                   Dil ile düğümlenen söz, diş ile çözülmez,

                   Vakit ile nakit müsait değilse, gezilmez,

                   Hayat; azim, gayret, mücaledir, bezilmez,

                   İncir’i, pekmez’i ile meşhurdur, AKMESCİT…

Keklik, Sülün kanat çırpar, havada süzülür,

İnsanımız; bazen sevinir, bazen üzülür,

Çuval, torba iple bağlanıp, ağzı büzülür,

Kestanesi ile şirin bir köydür, AKMESCİT…

                   Bir kilometre söz yerine, bir metre iş yap,

                   Söz torbaya girmez, ancak iyi bilgiyi kap,

                   Körleri rehber sanma sen, onun yolundan sap,

                   Ceviz’i, Susam’ı ile meşhurdur, AKMESCİT…

Havuza her gün şeker koy tatlansın karıştır,

Ey sevgili dostum, sen dargınları barıştır,

Bilgi havuzun dolsun, durma araştır,

Kara üzüm pekmeziyle meşhurdur AKMESCİT…

                   Şair SOLMAZ derki; hep boşa kazma sallanmaz,

                   Hilekar kimse, hayatta kök atıp, dallanmaz,

                   Bir kenarı delik olan cepler, asla dolmaz,

                   Sevinçler; yüze söylenir, mektupla yollanmaz.

Çiftçilik; Eti’lerden kaldı bize, bidayet,

Seni emin bilenlere, yapma sen hıyanet,

Bu dünyadan eli boş gitmeyelim nihayet,

Tabiatı, her yönüyle güzeldir, AKMESCİT…